Mijn eerste stukken schreef ik in mijn studententijd. Ik was achtereenvolgens hoofdredacteur van de studentenbladen Tegenstroom en het bekende Ons Leven. Na mijn studies bleef ik verder de pen gebruiken. Eerst als assistent aan de K.U.Leuven waar ik heel wat heb gepubliceerd over de geschiedenis van de Vlaamse Beweging. Als politicus schrijf ik sinds 2003 bijdragen in de kwaliteitskranten.

In de zomer van 2003 was De Standaard op zoek naar jonge politici die een lange bijdrage wilden schrijven over een filosoof die hen inspireerde. Ik was toen door toedoen van de kiesdrempel niet verkozen, maar aangezien men kennelijk heel moeilijk kandidaten vond, kwam men toch bij mij uit. Ik schreef toen een essay over Edmund Burke. Dat sloeg in als een bom en niet veel later kwam er een aanbod van De Standaard om op vaste basis columns te schrijven. Later kwam er ook een vraag van De Morgen. Korte tijd schreef ik voor beide kranten, maar de reeks in De Standaard

Dat is niet zo eenvoudig. Een opiniestuk kan je elke dag schrijven, dat is een kwestie van feiten verzamelen en er je mening aan toe te voegen. In een column badineer je echter aan de hand van iets dat in de actualiteit is gekomen en probeer je, liefst op een luchtige manier, grote verbanden te leggen. Ik vind het een zeer aantrekkelijk, maar zeer moeilijk genre.

Veel talent om te schrijven heb ik eigenlijk niet. Bij mij is het heel veel transpiratie en een beetje inspiratie. Ik moet dus vaak zwoegen tot elke zin juist staat. Als het vlot loopt, kost me dat toch nog een uur of drie. Als het stroef zit, kan het oplopen tot meer dan het dubbele van die tijd. Aangezien ik een bijzonder druk leven heb, gebeurt het helaas erg vaak dat ik er in het weekend en tot in de vroege uurtjes aan moet werken. Mijn vrouw heeft daarom een hekel aan die columns, wat ik goed kan begrijpen.

Bij De Morgen beweren ze dat geen enkele andere rubriek zoveel reacties losweekt als die columns van mij. Zelf krijg ik er telkens een aantal mails over en word ik er soms ook over aangesproken. Maar ik heb er het raden naar hoeveel mensen die teksten daadwerkelijk lezen in de krant of op internet.

Dat gebeurt op vraag van de uitgever, die meent dat er een markt is voor dat boek. De teksten zijn wel allemaal voorzien van een actualiserende inleiding. Verder heb ik Mark Reynebeau gevraagd om een voorwoord te schrijven, kwestie van wat tegenspraak in te brengen. Ten slotte schreef ik zelf nog een nieuw essay over het opinielandschap in Vlaanderen.

Toen De Morgen, allicht ten behoeve van de lezers die wanhopig worden van mijn columns, in september meldde dat ik nog tot einde dit jaar een forum krijg bij hen, heb ik heel wat telefoons gekregen met aanbiedingen. Ik beken eerlijk dat me dat wel deugd heeft gedaan.

Intussen heb ik ook een aanbod aanvaard. Vanaf 2009 zet ik mijn werk verder bij De Standaard.