| Recensies |
 |
 |
 |
|
“Hier leest u wat anderen schrijven over Het kostbare weefsel”.
Jan Vandecasteele in Doorbraak - januari 2009
De bundeling van enkele tientallen columns die Bart De Wever de jongste vijf jaar voor De Standaard en De Morgen schreef, zal meer lezers aanspreken dan veel boekjes van zijn collega’s. Het gaat over vijf jaar maatschappelijk debat, doorgaans vlot geactualiseerd via een inleidend tekstje, en geschreven door iemand iet iets te vertellen heeft. Marc Reynebau zorgde voor de kritische inleiding, De Wever voor een Woord Achteraf.
Evident zijn de stukjes als repliek op critici van het Vlaams-nationalisme. Is separatisme uit de tijd? Sinds WO2 steeg het aantal landen van 76 tot voorlopig 194… Dreigt na de splitsing zwarte armoede in een ministaatje? In de top-tien van rijkste landen staat maar één land met meer dan 7 miljoen inwoners (de VS). Wordt een autonoom Vlaanderen in Europa bekrompen en etnocentrisch? Allicht minder dan Rusland, China of de VS… De Wever kent zijn les, van de transfers tot BHV, van taal tot gezondheidszorg en nog veel meer, en kruidt ze met diepere gedachten en schalkse of scherpe citaten. Eentje van VVB-voorzitter Eric Defoort: ‘De notie van identiteit afwijzen omdat racisme en bekrompenheid bestaan, is even dom als de seksualiteit afwijzen omdat er pornografie bestaat.’
België is geen democratie, want er zijn geen nationale partijen, geen nationale media, geen of nauwelijks banden van taal en cultuur. Dus: “Bye-bye Belgium, indeed’…
Veel columns herleiden de werkstukjes van zijn scherpste critici (Luckas Vander Taelen, Benno Barnard…) tot zielige ruïnes van het eenheidsdenken. ‘In het Vlaanderen van de N-VA kan Benno Barnard op zijn twee oren slapen. In het België van Barnard vrees ik dat er ’s nachts een vrachtwagen voor mijn deur stopt.’
Ongenadig is de kritiek op kazakkendraaiers als Verhofstadt (kiesdrempel, afschaffen senaat): ‘De Verhofstad van de vroegere manifesten zou de Verhofstadt van vandaag op zijn gezicht slaan.’ Met genoegen citeert De Wever dode en levende francofonen. Van ‘La Belgique sera latine ou elle ne sera pas (kardinaal Mercier) tot ‘S’il y une patrie à donner aux francophones… c’est une Belgique francophone’ (Didier Reynders).
Zijn aanval op monarchie en adellijke entourage gaat naar de kern van de zaak. ‘De poppenkastdemocratie’ is een risico voor de democratie. De Coburgs verzetten zich systematisch ‘tegen de sociale, de Vlaamse, de koloniale en de ethische ontvoogding.’
In meerdere stukjes zet hij zich af tegen het cordon rond het Vlaams Belang en tegen de aanpak van die partij in media en politiek. Maar na de gemeenteraadsverkiezingen maakt hij duidelijk (‘Dewinter in Stalingrad’) waarom hij met die partij niet door de deur kan: ‘omdat ze het streven naar Vlaamse autonomie besmeurde met een aura van populisme en vreemdelingenhaat.’
Politiek incorrect Politiek correct denken jaagt de adrenaline door zijn lijf en stof tot schrijven heeft hij genoeg. Als een van de weinigen kapittelt hij Tom Barman, de fundi’s van Gaia, de Dansaert-Vlamingen (badend ‘in de weelde van het bestuurlijke waterhoofd’), de moslimfundamentalisten, de politici die ‘in een dagelijkse peepshow leuteren over hun seksleven’. Hij ergert zich aan de heisa over de Deense cartoons, verdedigt jeugdzondaar want ex-VMO’er Herwig Jorssen, spot met al wie het evenwicht uit het oog verliest tussen rechten en plichten.
De Wever heeft het ook uitgebreid over de ‘ravage na de seksuele revolutie’, over de multiculturele samenleving (inzake vrouwen, homo’s, rituele slachtingen, halaldiscussies) en de nood aan een doordacht migratie en inburgeringsbeleid.
Opletten Pas vier jaar parlementslid, is De Wever voor de media de jongste weken dé te versieren prooi. Dat bleek ook bij de voorstelling van zijn boek, op de voet gevolgd door ten minste vier journalisten van de VRT-nieuwsredactie. De N-VA-kopman kijkt best uit dat hem niet overkomt wat hij als scherpe waarnemer in minder succesvolle tijden over anderen terecht opmerkte. ‘Als je snel door de deur van de media wandelt, gebeurt hetzelfde immers ook in de omgekeerde richting’…
De bekende blogger Luc Van Braekel besteedt ruime aandacht aan het boek van Bart De Wever. U vindt het betreffende artikel (met videobijdrage) via deze link: http://lvb.net/item/6845
In De Morgen (6/12/2008) reageerden alvast een aantal lezers op het afscheid van Bart De Wever als columnist in hun krant:
Bedankt
Ik wil Bart De Wever danken voor zijn talrijke bijdragen op de 'Gedachte'-pagina's van jullie krant. Hij liet mij, door zijn intelligente benadering van de thema's die het maatschappelijk debat zouden moeten beheersen, nadenken en gaf mij zin om met vrienden en collega's verder te debatteren. Hoewel ik het niet met alles eens hoef te zijn, hield hij mij 'wakker'. Aan de redactie van De Morgen: succes in de zoektocht naar een man van zo'n kaliber.
Dirk Gys, Kessel
Bedroefd Bart De Wever, bedroefd lees ik dat u gaat stoppen met uw hoogst originele columns in De Morgen. Ook ik ben wel eens kwaad geweest, maar heb toch vooral genoten van uw schrijfsels. Ik moet wel bekennen, misschien ben ik wel het enige lid van NV-A dat eigenlijk voor een uitbreiding van Brussel is. Of het opnemen van Brussel in een groter geheel. Er moet met Brussel iets gebeuren. Nu trekt het op niets. Brussel moet een stad zijn waar iedereen zich kan thuis voelen. Een unieke samengaan van vele culturen in het hart van Europa. Het ga je goed. Gert Dessoy-Koningshof, Schoten
Niet terugplooien Als overtuigde ecologist kan ik ver meegaan met Bart De Wever. Ook ik heb vraagtekens bij de huidige samenleving en of alle evoluties in de samenleving wel zo wenselijk zijn en de individuele mens een beter leven schenken, maar zodra hij als oplossing biedt om terug te plooien op Vlaanderen, kan ik niet meer volgen. Rudy Van der Haegen, Sijsele Niet eenzijdig Ik zal je columns missen, Bart De Wever. Jij doorprikte de eenzijdigheid tenminste. Wim De Kater, Temploux
Intellectueel?
Bart De Wever, eerst de beste Vlaming die het been het langst kan stijfhouden en niet meer in dialoog met de Franstaligen wil treden (remember 21 september), en dat op de rand van een economische crisis. Nu geeft hij zichzelf min of meer de titel van Vlaanderens grootste en gevaarlijkste rechtse intellectueel, met dank aan de media die hem in die hoedanigheid blijven opvoeren. Binnenkort wordt hij nog de grootste BV gezien het huidige groot aantal optredens op VRT (TerZake, Phara, Volt, Nooit Gedacht, De laatste show ...) en on top of that wordt hij misschien nog De Slimste Mens, een programma waaraan hij binnenkort zal deelnemen, zij het wel met een herkansing, door de VRT gegund na een eerste deelname in 2006. Waar zal dit eindigen ? Conny Awouters, Oud-Heverlee Homerisch ritme Een Bart de Wever op kruissnelheid is heerlijk om lezen. Er is een homerisch ritme voelbaar dat perfect assorteert met de hartslag van de Vlaming op zondagmorgen met een dampende kop koffie en een croissant. De rust van het diepe besef van de zekere overwinning in de komende verkiezingen draagt de volzinnen naar de einder waar Lucky Luke juist is verdwenen. Een must voor wie zonder joggen toch aan wat adrenaline wilde geraken. Rene Van Eynde, Hoboken Klassieke truc Bart De Wever paste een klassieke truc toe met het begrip 'België'. Zijn stelling: België moet verdwijnen en vervolgens zegt hij dat er geen tegenargumenten zijn. Maar voor zijn eigen stelling zijn er in wezen ook geen argumenten: niets bewijst de meerwaarde van het merk 'Vlaanderen' tegenover het merk 'België'. Achteraf wordt alles wat hem tegenspreekt afgedaan als 'linkse kerk' (en dus verwerpelijk). Veranderen om te veranderen? Altijd verkeerd. Dirk Weyn, Kapellen Graag gelezen Zonder het altijd met mijnheer De Wever eens te zijn, heb ik zijn columns graag gelezen. Ze waren steeds een aanleiding voor reflectie, goed voor een stevig debat en qua taalgebruik mijlenver verheven boven de jammer genoeg soms platvloerse reacties. Ik zal ze alvast missen. Evy Cuypers, Leuven Nationalist De nationalist zal niet meer schrijven in De Morgen, dus tijd om na een jaar opnieuw een abonnement te nemen. Julien Schmit Jan Neckers in 't Pallieterke(17/12/2008):
(...) Ik verdenk hem ervan dat hij inderdaad zijn stukken zelf schrijft, want als je hem leest, hoor je het hem zeggen. Hij is de enige Vlaamse politicus bij wie ik eens goed ga zitten als ik een stukje zie dat door hem ondertekend is, want de formulering is goed, helder, spits en logisch. Het verschil met het dorre gezemel dat andere politici, of beter gezegd hun kabinetsmedewerkers of hun journalistieke hoeren gebruiken, is pijnlijk groot.
(...) De Wever heeft een drietal thema's die hij permanent op zijn viool bespeelt: de staatshervormin en de redenen waarom la Belgique gisteren al had moeten gesplitst zijn, de multikul en de superioriteit van het gematigde conservatisme boven de modieuze progressiviteit. Dat zijn op zichzelf soms droge onderwerpen maar de stillist De Wever lardeert dit met zo'n leuke voorbeelden uit de praktijk dat zijn stukjes nooit saai of abstract worden. ZIjn herhaalde pleidooien om een einde aan dit land te maken zijn indrukwekkend. Je krijgt geen speld tussen zijn uitbening van het ondemocratische mechanisme dat aan 13% van de kiezers (PS-aanhangers) de mogelijkheid geeft Wallonië in de modder te houden en Vlaanderen mee in de blubber te trekken. (...) In zijn teksten over de multikul zit wel een evolutie. HIj is te veel Antwerpenaar en hij woont niet in een villawijk, maar in een rijtjeswoning. Als overtuigde frietkotbezoeker staat hij dus geregeld naast mensen te wachten die de meeste andere politici als de pest schuwen. Hij weet wat er echt gebeurt in de koekenstad en hij wordt er niet vrolijk van. HIj is duidelijk gechoqueerd door de laffe houding van het gerecht na de moord op Guido De Moor.
(...) Met zijn pleidooi voor een organische maatschappij met normen en waarden zoals die vroeger bestond, heb ik het moeilijker. Die komt niet meer weer. Iedereen mag wat mij betreft zijn eigen waarden koesteren maar normen staan in de wet en die moet onverbiddelijk gerespecteerd worden, wat iemands waarden ook mogen zijn.
(...)
|